---

Spłodzone w wyniku jesiennej chandry. Pchało się na świat.




Z początku było dobrze. Radośni, młodzi ludzie gotowi przenosić góry. Gotowi walczyć o swoje w życiu. Patrzący na wszystko przez różowe okulary. Niepoprawni optymiści. Ich zapał był niezmącony niczym. Byli dorośli, byli razem, mieli siebie. Każdego ranka budził ją zapach mocnej kawy, tak lubiany. Gdy otworzyła swe oczy, widziała zawsze jego. Stał nad nią, z tacą ze śniadaniem w rękach, a na jego nieskazitelnej twarzy widniał szeroki uśmiech. Ona odwzajemniała go i na nowo pogrążała się w zapachu parzonych ziaren kawowca. Razem spacerowali po parku. Zawsze zatrzymywali się przy starej wierzbie nad rzeką. Zawsze siadali pod jej gałęziami, chowając się w namiocie z liści. Było im tak dobrze. Beztroska. Miłość. Radość.

A teraz? Ona pośpiesznie przemyka się między straganami, unikając strumieni deszczu, które wypłakuje niebo. Kupuje bułki w piekarni, szybko, bo zaraz zamykają. Skulona, podąża za wrodzonym instynktem. Zauważa go. Odwraca się, bezradna. Bowiem on idzie z inną. Wraca do miejsca, nazywanego przez niektórych domem. Rzuca zakupy na podłogę i podchodzi do okna. Wychyla się. Już nie obchodzą ją łzy nieba. Ani nieba, ani własne.